(0515) 56 98 21 info@vanderwalmotoren.nl

Ducati Streetfighter V4S – Eerste test

Ducati Streetfighter V4S – Eerste test

Ducati Streetfighter V4S

Waarom rijden we hem?

Zelden was het antwoord op die vraag zo simpel; omdat het de Ducati Streetfighter V4 is. Na de presentatie op de EICMA in november werd het met stip een van de meest geanticipeerde machines van 2020. Dat vraagt – wat heet, schreeuwt – om een test.

Allesbehalve onzinnig

Twaalf maanden geleden zag de wereld er heel anders uit.
Nee, niet door de huidige pandemie, maar omdat we toen nog niet wisten van een
Ducati Streetfighter V4. Toen was een naked met 208 pk bij een drooggewicht van
178 kilo nog grote onzin. Inmiddels is het tijd voor de volgende vraag: hoe
onzinnig is dat nou echt?

Geen eerste kennismaking op een glooiend Zuid-Spaans
circuit, maar wel bij mediterrane temperaturen – en dan heb ik het niet eens
over de buitentemperatuur. Met de zoetgevooisde V4-klanken door de lucht
dreunend, zweept de Ducati Streetfighter V4S de hartslag en lichaamstemperatuur
zelfs leunend op zijn zijstandaard al op. Als een bokser die z’n tegenstander minzaam
opjut en met provocerend armgebaar zegt ‘kom maar op’, spreekt het uiterlijk
van de SFV4 boekdelen. Het predicaat mooi ga ik hem niet toebedelen en ondanks
dat ik daar niet alleen in ben, lijken even zovelen hem wonderschoon te vinden.
Kortom, zijn looks polariseren. Wellicht is het het uit praktische eenvoud
puttende rode bodywork, bijgestaan door machtige details als die dreigend
overkomende koplamppartij, dat open Marchesini-achterwiel of misschien zijn het
toch de dubbele vleugels die hem in al zijn doelbewustheid voor sommigen onweerstaanbaar
maken. Bovenal is de Streetfighter V4 ontegenzeggelijk een interessante
machine, wat je ook van dat uiterlijk vindt. Bedenk even dat het design van de
Ducati 999 ook niet meteen iedereens ding was en dat het ontwerp van Pierre
Terblanche inmiddels ook is uitgerijpt.

Meningen verdelend uiterlijk

Met een uiterlijk dat meningen verdeelt, kun eenvoudig een
onderscheid maken in de geïnteresseerden. Je vindt hem mooi of niet, dat is
duidelijk. Maar zelfs al staat het lijnenspel je tegen, dan hoeft dat nog
steeds geen spelbreker te zijn. De Streetfighter hoeft het immers niet alleen
van zijn uiterlijk te hebben. De SFV4S heeft namelijk echt al het goede van de
Panigale V4 geërfd en nog wat nieuwe trucs geleerd ook. Belangrijkste
genetische overeenkomst is zonder twijfel de Stradale V4-krachtbron. Die aandrijving
komt in de Panigale al vreselijk goed tot zijn recht,  maar doet dat zo mogelijk nog beter in de
Streetfighter. Nu leest het technisch CV als de menukaart van de Librije in
Zwolle, maar dekt het toch niet namelijk de lading. Ten opzichte van de
gekuipte Panigale levert de Streetfighter 1 Nm aan maximale trekkracht in en moet
ik klagen over het feit dat er zes paarden uit de stal zijn geslopen. Klagen
met een grijns, omdat de naked nog ‘maar’ 208 pk over heeft. Puur ter vergelijking
en om aan te geven dat dergelijke iets lagere topcijfertjes totaal niet deren.
De Streetfighter doet namelijk weinig onder. Een gebrek aan koppel was nooit
een euvel voor dit V4-blok, maar ondanks dat toeren maken nog altijd het credo
is, voelt de Streetfighter V4 sterk over zo’n beetje de gehele linie. Bovenin
de toeren krijg je naast slingers en confetti ook een discobal en een liveband,
maar onderin is het zonder ook gewoon al feest. Met het openen van het gas
trekt het bruut maar prima te controleren van leer, met een iets meer bruikbare,
haast dankzij een aangepaste eindoverbrenging. Geen onhandig lang eerste verzet
dus. Met het oog op straatgebruik is dat een prima keuze van de Bolognezen.

Met eindeloos gevoel

Ducati levert standaard het meest uitgebreide elektronica-pakket dat je maar verzinnen kunt, waarbij alles instelbaar is. Van tractieregeling en hellingshoekafhankelijke ABS tot wheelie control en zelfs launch control. Het instellen zelf kost weinig moeite, maar zelfs dan nog gemakkelijker dan de dubbele schuifknopjes links op het stuur zouden doen vermoeden. Werkt feilloos en het is dankzij het kraakheldere en goed afgemeten tft-kleurenscherm allemaal prima afleesbaar ook. Deze S-uitvoering kreeg haast logisch nog wat extra elektronische slimmigheden mee, met Öhlins als hofleverancier van de semi-actieve vering rondom. Ondertussen is het zowat vervelend dat systeem weer eens aan te halen, maar net als op andere motoren werkt het ook op de Streetfighter V4S voortreffelijk. De remmen – net als de vering een op een van de Panigale V4 overgenomen – volgen eenzelfde repetitief patroon. Stylema-klauwen zijn remmerij-meesterwerkjes en gekoppeld aan een radiale Brembo-pomp laten ze weinig, zeg maar niets te wensen over. Bij wat rustiger manoeuvreren vergt de machtige rempartij echt maar een enkel vingertje, maar als er wat gang inzit – daar vraagt de SFV4 toch wel om –, komen de remmen echt tot hun recht. Met eindeloos gevoel hard remmen zonder enige vorm van instabiliteit is de Streetfighter op het lijf geschreven. Dat komt ook door de prima ergonomie. De Streetfighter heeft namelijk een wat hoger zadel, maar het bleef waardoor het goed aansluit op de even zo smalle en goed af te klemmen tank. Omdat de voetsteunen minder extreem staan en het stuur je lekker actief positioneert kan je weinig meer gebeuren. Jij bent de baas.

Ducati Streetfighter V4S

Niet zomaar een naked

Die zithouding – meer rechtop dan op de Panigale, maar
toch niet helemaal rechtop – past bij de twee gezichten van het de
Streetfighter. Je zit er namelijk verrassend ruim op en zelfs zowat
comfortabel. Tegelijkertijd heb je alle ruimte te verzitten als de weg voor je
daarom vraagt. Dat je toch echt wel wat meer wind vangt dan op een gekuipte
motorfiets, maakt dat de snelheden relatief gezien meestal wel meevallen. Even
doortrekken tot rijbewijs-kwijt-kilometer-per-uur voelt direct een veelvoud
sneller. Die dubbele vleugels zullen dus zelden de veelgenoemde 28 kilo
downforce bij 270 km/u produceren. Die snelheid houd je echt niet lang vol,
geloof me maar. Over vechten tegen de wind gesproken, de SFV4 geeft bij wat
hogere snelheden en dus zeker ook op snelwegtempo weinig tot geen turbulentie.
Helm vol in de wind is te doen als je niet door elkaar geschud wordt door vuile
lucht, dus dat is top. Niet geheel onlogisch, aangezien de dubbele
vleugelpartij ook in de windtunnel moest. Er is dus echt wel over nagedacht. De
aandacht voor de aerodynamica merk je daadwerkelijk en het is best een raar
gevoel. Bij 100 km/u zouden de vleugels met het oog op de rechtuitstabiliteit al
vier kilo neerwaartse druk produceren. Bizar genoeg lijkt bij kruissnelheid op
de snelweg alsof de achterband wat aan de zachte kant is. De motor wil
eigenlijk niet uit het spoor getrokken worden, om vervolgens opeens van
gedachte veranderen wanneer je bijvoorbeeld aanzet van rijbaan te wisselen. Tegelijkertijd
legde ontwikkelingsrijder Alessandro Valia onlangs nog uit dat de toevoeging
van de vleugels voor meer grip bocht-uit moeten zorgen. Dat is ook serieus
merkbaar. De Streetfighter verrast door met het bocht-uit accelereren keer op
keer door beter op lijn te blijven dan je verwacht. Dit is echt niet zomaar een
naked.

Totaal vergeten?

In dit soort verrassingen ligt ook de crux van wat de
Ducati Streetfighter V4S heel bijzonder maakt. Maar omdat het zo bijzonder
voelt, worden de wat mindere puntjes toch extra uitvergroot. Zo zijn de
vleugels met reden dubbellaags en niet enkel zoals op de Panigales. Ze moesten
smaller om ze minder onhandig te maken voor straatgebruik. Ik denk er dan
meteen bij: ‘hoe breekbaar zijn ze eigenlijk?’ Wat dat betreft is het misschien
maar beter dat ze van zwart kunststof zijn en niet van prijzig carbon. Daarbij
aangetekend dat ik op een Ducati S-model al dat zwarte kunststof, zoals ook de
spatborden en de uitlaatkap, toch wel graag in carbon uitgevoerd had gezien.
Met een vanafprijs van € 26.590,-
mag je de lat der verwachtingen toch wel wat hoger leggen. Zo stuit je op kleine
misstappen in het ontwerp die de indruk wekken dat Ducati vlak voor de
presentatie in tijdnood kwam. Alsof ontwerper Jérémy Faraud op
het laatst snel nog even wat wijzigingen heeft doorgevoerd. Het dashboard
steekt bijvoorbeeld boven de koplamp uit alsof ze die totaal vergeten waren.
Het valt hoe dan ook op dat Ducati zichtbaar moeite heeft gehad om noodzakelijke
maar minder mooi ogende technische zaken te verhullen. Met zo’n klein alu-frame
en zonder kuip had Ducati simpelweg minder verstopplekken voor stekkertjes, een
ABS-pomp en ander klein grut. Het doet af aan wat verder een bizar goeie
machine is, die in alles uitademt bijzonder te zijn.

Te bevatten idioterie

Slinger dan ook vooral nog even je been over de kont van de Streetfighter. Trap de snaarstrakke op- en terugschakelhulp nog eens door de boterzachte bak en laat die 208 paardenkrachten los. Steek de dubbele vleugelpartij in een frisse wind die er razendsnel over glijdt om de voorkant te beteugelen. En trek het Stradale V4-blok met een Ducati-rode blos op de wangen richting de 10.000 tpm en daar voorbij. De looks zijn smaak-afhankelijk, maar er valt niet over te twisten hoe bizar bruut en tegelijkertijd zalig de Streetfighter V4S zich laat uitmelken op een bochtig weggetje. De idioterie van een naked met meer dan 200 pk bij een vergelijkbare hoeveelheid kilo’s, is zo gek nog niet als je het vermogen kunt benutten en je van zijn wendbaarheid ten volle kunt genieten. Geloof het maar; deze naked is goed voor elkaar. Heel goed zelfs, en onzinnig is het allesbehalve.

Technische bijschriften

1. Die machtige Marchesini-wielen zijn af-fabriek voorzien van Pirelli Diablo Rosso Corsa II-banden. Geen straat-slick, maar fatsoenlijk sportief en bruikbaar straatrubber. 3. Zie je wat ik bedoel, hoe dat dashboard er wel erg naderhand nog op gefreubeld lijkt te zijn? 3. Typegoedkeuringsplaatje had wel iets minder pontificaal op het frame gemogen. 4. Met 16 liter geen heel grote tank en met een gemiddeld verbruik van gemiddeld 1 op 13,0 over 550 testkilometers… Overigens ontbreekt een brandstofmeter. 5. Wie zegt dat een zijstandaard functioneel-lelijk moet zijn? Ducati niet! 6. Hert ontgaan me waarom ze de SFV4 niet zoals de oude Streetfighter een eigen uitlaatdemper hebben gegeven. Toch maar die Akrapovic-demper dan? 7. Rood is voorlopig de enige kleur waarin je hem kan krijgen. Duimen voor een ode aan de Streetfighter V4 Prototipo en Carlin Dunn!

eerste test Ducati Streetfighter V4S

PLUS:
Een van de machtigste motoren die je kunt rijden. Blok, rijbeleving, alles. Of ja, bijna alles.

MIN:
Wel behoorlijk aan de prijs, erg veel zwart kunststof, kleine afwerkdingetjes

Conclusie

Een tweesprong zoals Ducati voor ogen had met de Streetfighter V4 is bewaarheid. De marketingafdeling doopte het heel hip de #FightFormula – hashtag of ‘hekje’ incluis. De Streetfighter V4S is zowel een briljante staatmotorfiets, met bruikbare koppel, handelbaar rijwielgedeelte en prima zitpositie. Tegelijkertijd is het ook een geweldige bochtenvreter die niet alleen ongegeneerd hard van zijn plek komt maar voor het gevoel ook tot op de millimeter precies te sturen en stoppen valt. De SFV4 haalt de spreekwoordelijke schouders op bij de opmerking dat 208 pk voor een naked onzin zou zijn. Nakeds zijn bij uitstek straatmotorfietsen en als je dan 26.590 euro voor een straatmachine betaalt, wil je zo’n motor ook kunnen benutten. Hoe benut je 208 pk bij 198 rijklare kilo’s? Dat is de vraag; dat is de werkelijke #FightFormula. Uitkomst van die bepaald niet wiskundige formule is de Ducati Streetfighter V4S. Die is meer dan de som der delen, terwijl elke berekening klaarblijkelijk sluitend is. Het is Ducati gelukt een lading sommen en vergelijkingen op te lossen en een reeks enen en nullen om te zetten in een brute en briesende maar bruikbare en begerenswaardige naked.

Technische gegevens

Ducati Streetfighter V4S

Motor

Type   
vloeistofgekoelde V4, viertakt

Cilinderinhoud
1103 cc

Boring x slag 
81,0 x 53,5 mm

Kleppen/cilinder        
4

Compressieverh.       
14:1

Carburatie      
injectie

Koppeling      
natte multiplaat, slipperclutch

Transmissie   
zesbak

Eindoverbrenging      
ketting

Prestaties

Maximaal vermogen 
208 pk (153 kW) @ 12.750 tpm

Maximaal koppel       
123 Nm @ 11.500 tpm

Elektronica

Motor 
ride-by-wire, traction control, wheelie control, slide control, launch control, motorremcontrole

Rijwielgedeelte          
bochten-ABS

Rijwielgedeelte

Frame
aluminium front-frame

Vering voor    
43mm-Öhlins NIX30 Smart-EC-upsidedownvork

Stelmogelijkheden    
volledig instelbaar

Vering achter 
Öhlins TTX36 Smart-EC-monoschokdemper

Stelmogelijkheden    
volledig instelbaar

Veerweg v/a  
120/130 mm

Rem voor       
330mm-schijven met Brembo Stylema-vierzuigerklauwen

Rem achter    
245mm-schijf met Brembo-tweezuigerklauw

Banden v/a    
Pirelli Rosso Corsa II; 120/70-ZR17, 200/60-ZR17

Maten & Gewichten

Tankinhoud    
16 liter

Gewicht         
198 kg (rijklaar)

Prijs & Info

Prijs    
€ 26.590,-

Prijs België
€ 22.990,-

Importeur       
Ducati North Europe

Internet          
www.ducati.com

Afmetingen

Wielbasis       
1.488 mm

Balhoofdhoek
24,5 graden

Naloop
100 mm

Zithoogte       
845 mm

Tekst: Nick Enghardt
Foto’s Jarno van Osch / Shot Up Productions

Het bericht Ducati Streetfighter V4S – Eerste test verscheen eerst op Motor.NL.

%d bloggers liken dit: